ହସ୍ତଶିଳ୍ପ

ହସ୍ତତନ୍ତ ବୟନ ର ଐତିହାସିକ ବିକାଶ:

ହସ୍ତତନ୍ତ ବୟନ ହେଉଛି ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଶିଳ୍ପ ଯାହା ସବୁ ପଟେ ବିସ୍ରୁତ ହୋଇଛି, ଯାହା ଜିଲ୍ଲାରେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସବୁ ଠାରୁ ବେଶି ନିୟୋଜନ ପ୍ରଦାନ କରିଥାଏ । ଜିଲ୍ଲା ର ବୁଣିବା ଗତିବିଧି ର ବିକାଶ କୁ ସୋନପୁର ଠାରୁ ୧୯୬୫ ରେ ‘ଭୁଲିୟା ମେହେର ‘ ସମାଜ ର ଆଗମନ ହୋଏଥିଲା । ଭୁଲିୟା ମେହେର କହୁଥିଲେ ରାଜସ୍ଥାନ ଏବଂ ଦିଲ୍ଲୀ ର ମୂଳ ନିବାସୀ ଥିଲେ , ଯେଉଁଠାରୁ ସେମାନେ ଛତିଶଗଡ଼ ର ରାୟପୁର ଜିଲ୍ଲା ର ଧମାନତରୀ ଏବଂ ଧାନସ ଗାଁ କୁ ଚାଲିଯାଇଥିଲେ । ତାପରେ ସେମାନେ ବଲାଙ୍ଗିର ଜିଲ୍ଲା ର ପାଟଣାଗଡ଼ ଆସିଥିଲେ , ସେତେବେଳେ ଚୌହାନ ରାଜା ରମାଇ ଦେବ ବଲାଙ୍ଗିର ପାଟଣାଗଡ଼ ର ରାଜା ଥିଲେ । ଏହା କୁହା ଯାଏ ଯେ ପ୍ରଥମ ଭୁଲିୟା ମେହେର ସମାଜ ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ସ୍ଥାପିତ ହେଲା ପରେ , ଅନ୍ୟ ଜାତି ସହିତ ମିଶି , ଶୀଗ୍ର ହି କୋଷ୍ଟା ମେହେର (ଯିଏ କି ସାଧାରଣତ ତୁଷାର ବୟାନକରୀ) ଏବଂ କୁଲି ମେହେର ( ଯିଏ ନ୍ୟୁନତମ କୌଶଳ ବର୍ଗ ) ଅସ୍ତିତ୍ଵ ରେ ଆସିଲେ। ଜିଲ୍ଲା ପ୍ରଧାନ ରେ ଭୂଳିଆ , କୋଷ୍ଟା ମେହେର ଏବଂ ଗଣ୍ଡା ବୟନକାରୀ ଥିଲେ । କୋଷ୍ଟା ଏବଂ ଭୁଲିଆ ସମାଜ କ୍ରମଶ ୩୦% ଏବଂ ୫୦% ପାରସ୍ପରିକ ଥିଲେ, ଯାହା କି ହରିଜନ / କୁଲି ଜାତି ଜିଲ୍ଲା ର ବୟନକାରୀଠୁ ମୋଟ ଜନସଂଖ୍ୟା ର ମାତ୍ର ୨୦% ।

ରେଶମ ବୁଣା :

ଟସର ରେଶମ ବୁଣାର ବହୁତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ବଲପୁର ଜିଲ୍ଲାର ଏକ ଉଦ୍ୟଗୋ ଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ବରଗଡ଼ ସାମିଲ ଥିଲା। ୧୮୮୫ ମସିହା ରେ ସମ୍ବଲପୁର ଆସିଥିବା ଡାଃ ଶୋର୍ଟ ଦେଖିବାକୁ ପାଇଥିଲେ ଟସର ରେଶମ ର ନିର୍ମାଣ ବହୁତ ବଡ ସମ୍ଫ୍ରସାରିତ ହୋଇଥିଲା, କପଡା ସ୍ଥାନୀୟ ରୂପରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଉଥିଲା ଏବଂ ରପ୍ତାନି କରାଯାଉଥିଲା। ଟସର ବୁଣା ପାଇଁ ପାଞ୍ଚ ବଡ ଗ୍ରାମ ଏବଂ ସହର କବଜା କରାଯାଇଥିଲା ,ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟକରେ ସବୁଠୁ କମ ଗଣନା ପାଇଁ ୧୦୦୦ ଟନ କିମ୍ବା ଅଂଶ ଶାଳନା ଉତ୍ପାଦନ କରାଯାଉଥିଲା ।ଟସର ରେଶମ ର କିସ୍ମ ର ସଂସ୍କୃତି ପ୍ରାୟ ପ୍ରତ୍ୟକ ଜଙ୍ଗଲ ଏବଂ ଗ୍ରାମ ରେ ହୋଇଥିଲା ,ଅନୁନ୍ୟ ୭.୫ ମିଲିୟନ କୋକୂନ ର ଉତ୍ପାଦନ କରାଯାଇଥିଲା ।ଜିଲ୍ଲା ରେ କେବଳ ଏକ ତୃତୀୟାଂସ କପଡା ତିଆରି ହୋଇଥିଲା ,ବାକି ଗୁଡିକ କଟକ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମପୁର ଏବଂରାଇପୁର ଏବଂ ବିଳାଶପୁର କୁ ମଧ୍ୟ ରପ୍ତାନି କରଯାଉଥିଲା ଏବଂ ସ୍ପଷ୍ଟ ଥିଲା ଉଦ୍ୟଗ ଏକ ସମୃଦ୍ଧ ସ୍ଥିତିରେ ଗତି କରୁଥିଲା ।ପୁନର୍ବାର ୧୮୭୬ ରେ ଏହା ଜଣାଇଦିଆ ଯାଇଥିଲା କି ସମ୍ବଲପୁର (ବରଗଡ଼ ସହିତ ) କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ପ୍ରାନ୍ତ (ଏବେ ମଧ୍ୟପ୍ରଦେଶ ) ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ତୁଳନା ରେ ଅଧିକ ଉନ୍ନତ ଥିଲା , ଯାହା ରପ୍ତାନି କରଯାଉଥିବା କୋକୂନ ର ଗୁଣବତ୍ତା ଏବଂ ନିଜର ବୁଣ।କାରୀ ଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଉତ୍ପାଦିତ କପଡା ର କାରୀଗରୀ ଥିଲା ।ନିର୍ମାଣ ଟସର ର ରପ୍ତାନି ସ୍ପଷ୍ଟ ରୂପରେ ହ୍ରାସ ପାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ରପ୍ତାନି କୋକୂନ ର ଅଧା ଅଂଶ ଗଞ୍ଜାମ ,କଟକ ,ରାୟପୁର ଏବଂ ବିଳାଶପୁର କୁ ପଠାଯାଇଥିଲା ।

ସେହିସମୟ ଠାରୁ ଉଦ୍ୟଗ ରେ ଅତ୍ୟଧିକ ହ୍ରାସ ପାଇଛି,ଟସର କୋକୂନ ର ସ୍ଥାନୀୟ ଆପୃତ୍ତି ମାତ୍ରା ରେ ହ୍ରାସ ପାଇଛି ।ଗୁଣବତ୍ତା ରେ ହ୍ରାସ ଏବଂ ଅତ୍ୟଧିକ ମୂଲ୍ୟରେ ଉତ୍ତୋଲନ କରାଯାଇଛି । ସରକାରୀ ଜଙ୍ଗଲର ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ସଂରକ୍ଷଣ ,ଗ୍ରାମ ଜଙ୍ଗଲର ଖୋଲା ସ୍ଥାନ ,ଯାହା ଶ୍ରମିକଙ୍କ ସୁବିଧା ପାଇଁ ଥିଲା, ପ୍ରତିକୂଳ ମୌସମ,ଦେଖାଶୁଣା ଏବଂ ପୁଞ୍ଜି ର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ଏହି ପରିଣାମ ପାଇଁ ଯୋଗଦାନ କରିଛନ୍ତି।ଟସର ପୋକ ର ପାଳନ ବ୍ୟାପକ ଭାବରେ ବିଭିନ୍ନ ଅଟେ । ସାମାନ୍ୟ ରେଶମ ପୋକ ,ଏକ ଘରୋଇ ପୋକ ଅଟେ । ଯେଉଁଠି ଜଙ୍ଗଲରେ ଟସର ପୋକ ବହୁତ ଭଲ ହୋଇଥାନ୍ତି ।ଜଙ୍ଗଲ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନ ପହୁଞ୍ଚିବା ସକ୍ଷମ ର କାରଣ, ପାଳନକର୍ତା ଜଙ୍ଗଲ ମଞ୍ଜି କୁ ନିଜର କୋକୂନ କୁ ନିଜର ସ୍ଟକ ର ନୂତନ ନିର୍ମାଣ କରିବା ପାଇଁ ସକ୍ଷମ ନୁହନ୍ତି । ଘାସ ର ମାଧ୍ୟମ ରେ ରୋଗ ସାଧାରଣ ହୋଇ ଯାଇଛି ଏବଂ କୋକୂନ ରେ ଅଧିକ ରେଶମ ଉତ୍ପାଦନ ହେଉନାହିଁ ,ଯାହା ଆଗରୁ ଉତ୍ପାଦନ ହେଉଥିଲା ।ଯାହା କି ପୂର୍ବରୁ ୧୮୯୨ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ,ସରକାର ଏବଂ ମାଳଗୁଜାରି ଜଙ୍ଗଲରେ ଟସର ପୋକ ପାଳନ କରିବା ବ୍ୟବହାରିକ ରୂପରେ ବନ୍ଦ ହୋଇ ଯାଇଛି । ଏବଂ ଏହା ଜଣାଇ ଦିଆଯାଇଥିଲା କୋକୂନ ରୀୟର୍ସ ଫ୍ୟୂଡେଟୋରୀ ସ୍ଟେଟ ରେ ସ୍ଥାନାନ୍ତରିତ ହୋଇଥିଲା । ଯଉଠି କର ଲଗା ଯାଇଥିଲା। ତାଙ୍କୁ ଛୋଟ ରୁ ଛୋଟ ଜଙ୍ଗଲ ରେ ଅନାବୃତ କରାଯାଇଥିଲା। ଏବଂ ବୁଣାକାର ସମସ୍ତ ସେଇ ରାଜ୍ୟ ଏବଂ ଜମିଦାରଙ୍କ ଠାରୁ କୋକୂନ ର ଅପୃତ୍ତି କରାଯାଇଛି।ତୁଷାର କୀଟ ( ଏହାକୁ ସ୍ଥାନୀୟ ଭାଷାରେ କୋଷା କୁହା ଯାଏ ) ର ପାଳନ କରିବା ମୁଖ୍ୟ ରୂପରେ ସାହଜ ଗଛ (ଟେର୍ମିନଳିଆ ଟୋମେନଟୋଷା ) ଠାରୁ ଗଣ୍ଡା ମାନଙ୍କ ଦ୍ଵାରା କର ଯାଉଥିଲା । ଚରଖା ଏବଂ ବୁଣିବା କୋଷ୍ଠଶ ର ଏକାଧିକାର ଥିଲା , ଏହାର ଶିଳ୍ପ କେନ୍ଦ୍ର ସମ୍ବଲପୁର , ରେମୁଣ୍ଡା ଏବଂ ବରପାଲି ଥିଲା । ଏହି ଶିଳ୍ପ କୁ ଜିଲ୍ଲା ର ବାହାର ପଟୁ ଆୟୋଜିତ କୋଷା କୁ ପୁରା ଭାବରେ ନିଆ ଯାଇଥିଲା ।

ସୂତା ବୁଣା :

ଜିଲ୍ଲା ହସ୍ତତନ୍ତ କପଡା ପାଇଁ ଭାରତ ଏବଂ ପୃଥିବୀ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅଟେ । ଏହା ଏକ ସ୍ଵଦେଶୀ ଶିଳ୍ପ ଯାହା କି କୋଷ୍ଟା ଏବଂ ଭୁଲିଆ ବୁଣାଳି ଦ୍ଵାରା ତିଆରି କରାଯାଏ । ଏମାନଙ୍କ ନିପୁଣ କାରିଗର କୁ ଛାଡିଦେଲେ , ଏମାନଙ୍କ ଉତ୍ପନ ର ବିଶେଷତା ରଙ୍ଗ ଏବଂ ରୂପାଙ୍କନ କୁ ଅଧିକ ଜଣାଯାଏ । ଏହା ଏମାନଙ୍କୁ ପୃଥିବୀ ସାରା ପ୍ରସିଦ୍ଧ କରିଛି । ଏହି ଶିଳ୍ପ ଅତୀତ ରେ ବଢିବା ସ୍ଥିତି ରେ ଥିଲା । ୧୯୨୪ ଏବଂ ୧୯୨୫ ରେ ୱେମବ୍ଲୀ ରେ ବିଦେଶୀ ପ୍ରଦର୍ଶନୀ ରେ ହସ୍ତତନ୍ତ କପଡାର କିଛି ଭଲ ପ୍ପ୍ରଦର୍ଶନକୁ ବହୁତ ପ୍ରଶଂସା କଲେ । ବୁନକାରୀ ମାନେ ରଙ୍ଗ ଏବଂ ବହୁତ ପ୍ରକାର ଡାଞ୍ଚା ପ୍ରଦର୍ଶିତ କାଲେ ।

ସମୟ ସହିତ ସମ୍ବଲପୁରୀ ଶାଢୀର ବନାବଟ, ରଙ୍ଗ ଏବଂ ରୂପାଙ୍କନ ପାଇଁ ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ ଏବଂ ଅନ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଧ୍ୟାନ ମିଳିଲା। ଜାଣିବାକୁ ମିଳିଲା ଯେ ଏହି ଜିଲ୍ଲା ର ମହିଳା ମାନେ ରାଜ୍ୟ ର ଅନ୍ୟ ଜାଗା ର ଉତ୍ପାଦିତ ମିଲ-ନିର୍ମିତ ଶାଢୀ କିମ୍ବା ହସ୍ଥତନ୍ତ ଶାଢୀ କମ ମାତ୍ରାରେ ପିନ୍ଧନ୍ତି । ସେମାନେ ସାଧାରଣତହ ଶାଢୀ,ଧୋତି, ଗାମୁଛା ଏବଂ ବିଛଣା ଚାଦର ଆଦି ତିଆରି କରନ୍ତି । ଜିଲ୍ଲା ର ବୁନକାରୀ ମାନଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଧୀରେ ଧୀରେ ବହୁତ ସହାୟକ ସମିତି ଗଠନ କରାଯାଉଛି । ଯାନ୍ତ୍ରିକ ସହାୟତାଭି ଦିଆ ଯାଉଛି । ୧୯୬୬ -୬୭ ରେ ଜିଲ୍ଲା ରେ ୧୪୪୨୬ ସଦସ୍ୟ ସହିତ ୯୬ ବୁଣାକାର ସହକାରୀ ସମିତି ଥିଲା । ମୋଟ କାର୍ଯ୍ୟ ପୁଞ୍ଜି ଥିଲା ୩୦,୧୪,୦୦୦ । ସୁତୀ କପଡା ବୁଣିବା ପାଇଁ ୧୨,୪୩୩ ତନ୍ତ ଏବଂ ଜିଲ୍ଲାରେ ରେଶମ କପଡା ବୁଣିବା ପାଇଁ ୧,୩୬୫ ତନ୍ତ ।

ବର୍ତମାନ ଜିଲ୍ଲାରେ ୧୨୦୦ ତନ୍ତ ସୂତା ଧାଗେ ପାଇଁ କମ ଚାଲିଛି ।

ଜିଲ୍ଲା ର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ବୁନାକାରୀ :

  • ଭୁଲିଆ -ପାରମ୍ପାରିକ ବୁନାକାରୀ
  • ହରିଜନ , କୋଷ୍ଟା, କୁଲି ବୁନାକାରୀ

ବରଗଡ଼ ଜିଲ୍ଲାର ହସ୍ତତନ୍ତ ଶିଳ୍ପ:

ବରଗଡ଼ ଜିଲ୍ଲା ଯେମିତି କୃଷି ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସେମିତି ହସ୍ତତନ୍ତ ବୁଣିବା ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅଟେ । ହସ୍ତତନ୍ତ ବୁଣାକାରୀ ଜିଲ୍ଲା ର ଅଧିକାଂଶ ବ୍ଲକ ରେ ରହନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ବରପାଲି , ବରଗଡ଼ , ବିଜେପୁର , ସୋହେଲା , ଭେଡେନ ଏବଂ ଅତାବିରା ଏହି ବ୍ଲକ ଗୁଡିକରେ ବହୁତ ମାତ୍ରାରେ ହସ୍ତତନ୍ତ ବୁଣାକାରୀ ଅଛନ୍ତି । ସେମାନେ ରେଶମ, ତୁଷାର ଏବଂ ସୂତା ବନାଇବାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅଟନ୍ତି । ଉତ୍ପାଦନର ଗୁଣବତ୍ତା ଏବଂ ରୂପାଙ୍କନ କୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ସୁଧାରୁଛନ୍ତି ।

ତନ୍ତ ର ସଂଖ୍ୟା :

ବରଗଡ଼ ବୁଣିବାରେ ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଉଛ ସ୍ଥାନ ରେ ଗୌରବ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଛି । ଏହା ଛଡା ଜିଲ୍ଲା ର ସମସ୍ଥ ବ୍ଲକ ରେ ୩୦୦ ରୁ ଅଧିକ ଗାଁ ରେ ବୁଣିବାର ଭଲ ସୁବିଧା ଅଛି। ଏହା ଅପେକ୍ଷା ଜିଲ୍ଲାରେ ଦକ୍ଷ ବୁଣାକାରୀଭି ଅଛନ୍ତି, କିଛି ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ ଏବଂ ରାଜ୍ୟ ପୁରସ୍କାର ମଧ୍ୟ ଜୟ କରିଛି । ହସ୍ତତନ୍ତ ଗାଁ ଗୁଡିକ ହେଲା ଝିଲିମିଣ୍ଡା, ସିଙ୍ଘପାଳି , ଲୁରୂପାଳି , ବର୍ହାଗୁଡା, ବରଗାଁ , କଟାପଳି , ଖୁଣ୍ଟପାଳି , ଗୁଡେସିରା , ବରପାଲି, ବନ୍ଧାପାଳି , ବଗବାଡି ,କୁଶହୁନପୁରୀ , ଜଳପାଳି ,ବେଜିପୁର , ପଡା ,ମ.ଶିରଗିଡା , ବାଇରଖପାଳି , ଲାଉମୁଣ୍ଡା , ସରକାଣ୍ଡା, ଝାର , ଛିଛିଣ୍ଡା , ରେମୁଣ୍ଡା , ଯମଡୋଲ , ଭେଡେନ , ଖାଇରପାଳି , ଯମଲା , ରୁଚିଡା , ହାତିସର ଏବଂ ଭଟଲି ।

୨୦୧୦ ହସ୍ତତନ୍ତ ଜନଗଣନା ଅନୁସାରେ ୧୨୦୯୦ସଂଖ୍ୟା ଅଛି । ବ୍ଲକ ୱାଇଜ ନିମ୍ନାନୁସାର
କ୍ରମିକ ସଂଖ୍ୟା ଅଞ୍ଚଳ ତନ୍ତ ସଂଖ୍ୟା
୧. ଅମ୍ବାଭୋନ ୧୧୯
୨. ଅତାବିରା ୭୦୩
୩. ବରଗଡ଼ ୯୯୭
ବରପାଲି ୨୧୩୧
୫. ଭଟଲି ୮୨୩
6. ଭେଡେନ ୮୬୮
୭. ବିଜେପୁର ୨୮୭୩
୮. ଗାଇସିଲେଟ ୨୬୨
୯. ଝାରବନ୍ଦ ୮୧
୧୦. ପାଇକମାଳ ୮୩
୧୧. ରାଜବୋରାସମ୍ବର ୧୦୯୬
୧୨. ସୋହେଲା ୨୦୫୪
ମୋଟ ୧୨୦୯୦

ସମ୍ବଲପୁରୀ ବସ୍ତ୍ରାଳୟ ହସ୍ତତନ୍ତ ସମବାୟ ସମିତି ଲିମିଟେଡ,ବରଗଡ଼

ସମ୍ବଲପୁରୀ ବସ୍ତ୍ରାଳୟ ହସ୍ତତନ୍ତ ସମବାୟ ସମିତି ଲିମିଟେଡ ଓଡିଶା ଅଧିନିୟମ ଏବଂ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପଞ୍ଜୀକରଣ ସଂଖ୍ୟା ୧୧୭/ଏସଏମ ତାରିଖ ୨୨.୦୬.୧୯୫୪ ମଧ୍ୟମରେ ପଞ୍ଜୀକୃତ କରାଯାଇଅଛି ।ପଦ୍ମଶ୍ରୀ ଡାଃ କୃଥାର୍ଥ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ସମାଜ ର ସଂସ୍ଥାପକ ଓ ଜୀବନକାଳରେ ସଭାପତି ଥିଲେ ।

ସମ୍ବଲପୁରୀ ବସ୍ତ୍ରାଳୟ ଏକ ବିଶ୍ଵ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପ୍ରାଥମିକ ହସ୍ତତନ୍ତ ଅବରୁଦ୍ଧ ଅଟେ ।ବିଶେଷ ଭାବରେ ସମ୍ବଲପୁରୀ ସୂତା ଏବଂ ସୂତା କପଡା ର ଉତ୍ପାଦନ ପାଇଁ ପଛରେ ଶ୍ରୀ ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ସୂତ୍ରପାତ ରେ ଏହା ରାଜ୍ୟ ତଥା ଦେଶରେ ସବୁଠୁ ବଡ ବିବର୍ତ୍ତିତ ସମବାୟ ସମିତି ରୂପରେ ବିକଶିତ ହେଲା ।

ସମବାୟ ସମିତିର ସୁଦୃଢୀକରଣ –

ସମବାୟ ସମିତିକ କୁ ଦୃଢ କରିବା ପାଇଁ, ସରକାର ବହୁତ ଗୁଡିଏ ସାହାଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି ଯଥା ଆର୍ଥିକ ସାହାଯ୍ୟ, କମ ମୂଲ୍ୟ, ରିହାତି, ବଜାର ର ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ସାହାଯ୍ୟ, ଯାନ୍ତ୍ରିକ ସାହାଯ୍ୟ, ବୁଣାଳି ସୁପରବାଇଜର, ବୟନ ନିରୀକ୍ଷକ (୧୯୮୦-୧୯୯୦) । ପ୍ରାଥମିକ ବୟନକାରୀ ସମବାୟ ସମିତିର ମାଧ୍ୟମ ରେ ବୃଦ୍ଧି ଉତ୍ପାଦନର ବିପଣନ ସମର୍ଥନ କରିବା ପାଇଁ ରାଜ୍ୟର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସଂସ୍ଥା “ବୋୟାନିକା” ର ସ୍ଥାପନ ହୋଇଛି ।“ସମ୍ବଲପୁରୀ ବସ୍ତ୍ରାଳୟ ” ମଧ୍ୟ ଏହି ସମର୍ଥନ ବୃଦ୍ଧିରେ ଦେଶର ଏକ ବଡ ସମବାୟ ସମିତି ଗଢି ଉଠିଲା।ଏହି ସମୟ ଭିତରେ ଏହି ସଂସ୍ଥା ଗୁଡିକ ପ୍ରାଥମିକ ସମାଜର ସର୍ବୋ ମୋଟ ୭୦-୮୦% କ୍ରୟ କରିଥିଲେ ।

ହସ୍ତତନ୍ତ ସମିତିର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ-

ସମ୍ବଲପୁରୀ ବସ୍ତ୍ରାଳୟ ହସ୍ତତନ୍ତ ସମବାୟ ସମିତି ସବୁଠୁ ବଡ ପ୍ରାଥମିକ ହସ୍ତତନ୍ତ ସମିତି ଅଟେ ।ଯେଉଁଠି ରାଜ୍ୟ ରେ ୪୫ କରୋଡ ର ଉଚ୍ଚତମ ବାଣିଜ୍ୟ ସହିତ ସବୁଠୁ ଅଧିକ ବୁଣା ଯାଇଥାଏ ।ଏହା ସାଧାରଣତ ବରଗଡ଼ ଜିଲ୍ଲାର ଗର୍ବ ଓ ଗୌରବ ।ସମ୍ବଲପୁରୀ ବସ୍ତ୍ରାଳୟର ଦାଗ ଓ ସୁନ୍ଦର କାରୁକାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ରୂପାଙ୍କନ ଗ୍ରାହକ ପାଇଁ ମନ ମୋହିନିଏ ।ଏହା ଏକ ଅଧିକ ମାତ୍ରା ରେ ରୋଜଗାର ର ପନ୍ଥା ପ୍ରଦାନ କରିଥାଏ।